Adam Sasbout

De uit Delft afkomstige Adam Sasbout (1516-1553) kwam in 1537 naar Leuven om te studeren. Nadat hij de opleiding aan de Artesfaculteit had voltooid aan de Pedagogie De Burcht, studeerde hij Hebreeuws aan het Drietalencollege en theologie aan het Pauscollege. In 1542 werd hij tot priester gewijd. Vermoedelijk behaalde hij een jaar later zijn baccalaureaat in de theologie, waarna hij in 1544 toetrad tot de minderbroedersorde. In 1545 volgde hij Franciscus Titelmans op als hoogleraar Heilige Schrift.

Sasbout leefde en werkte in een religieus bijzonder woelige periode. De Leuvense theologen hadden reeds in 1519 de stellingen van Maarten Luther veroordeeld, en in 1546 publiceerden zij de eerste Index van verboden boeken. In een klimaat dat vijandig stond tegenover de protestantse hervorming profileerde Sasbout zich echter als een gematigde en verzoenende figuur. Zo toonde hij sympathie voor de leer van de duplex iustitia (dubbele rechtvaardigheid), hoewel die tijdens het Concilie van Trente was veroordeeld.

In Leuven genoot Sasbout bovendien een reputatie als begaafd exegeet en uitstekend predikant. Van hem verschenen verschillende werken over bijbeluitleg en diverse prekenbundels. Door zijn vroege overlijden op zesendertigjarige leeftijd werden veel van deze publicaties echter pas na zijn dood uitgegeven.

Toch is het waarschijnlijk niet om zijn theologische werk dat Sasbout een plaats kreeg in het Panpoëticon Batavûm. Die eer dankte hij vermoedelijk eerder aan een opmerkelijke literaire prestatie uit zijn jeugd: op zestienjarige leeftijd maakte hij een Latijnse vertaling van het eerste boek van Homerus’ Ilias. Volgens tijdgenoten zou hij zijn overige literaire werk later zelf hebben verbrand.